NEW Malaysia is not facing an external threat. Our military force need not flex its muscles or be put on red alert. Our neighbours do not pose a danger to us. But yet the menace is there: it is not coming from outside; it is originating from inside the borders. The peril we face today is the result of our own doing. The opposing armies are politicians of various badges. Throw in the religious bigots, racist madcaps, wacky supremacists and the pot is ready to boil over.
Judging by all the strident noises made, the situation is getting out of control. It is reaching a pitch of hysteria as overt and covert intimidations are made. A partisan newspaper is adding more fuel to the fire and the government itself is creating a climate of fear with its repeated resurrection of the May 13 ghost. Even the schools have become breeding ground for intolerance and hatred. Some may think it is all posturing, especially with the next general election looming. Others may dismiss the clash of tempers and raw emotions as mere play-acting, which will end in goodwill and handshakes. The incontrovertible fact is, the threat of civil strife is real and ever-present.
Our boast is Malaysia is a good lesson in racial harmony, political stability and religious tolerance. This is true except that it sounds hollow. It rings false when bull-headed politicians throw principles out of the window, when die-hard extremists issue threats of retaliation in defence of failed policies, when parochial-minded racists cast slurs with impunity, when obnoxious supremacists flaunt their repulsive doctrine without a care for others who have humbly toiled to build the country to what it is today.
The faces of an important segment of the population have become so hideous to the dominant race that they want them all to go back to their ancestral motherland. They think that this broad, sunlit land has no place for so-called “passengers”. If they had their way, they would like to do what many countries the world over had done with horrendous effect – ethnic cleansing or genocide. Numerical strength has bred in them so much arrogance and insolence that co-existence has become an alien, repugnant political vocabulary. They would rather shed blood than smoke the pipe of peace.
The government knows the tension is palpable. Unfortunately, it relishes the prospect of seeing the country careening down the slope. Why? Simply because keeping the country on the edge of the precipice will work to its advantage. By playing on the anxiety of the people, it can prolong its stay and go on feasting on the wealth of the country. With uninterrupted hold on power, comes the licence to browbeat the opposition, to cow the other races, to force through draconian laws. In all those 50 long years, the country had witnessed many tumultuous events – the shout of freedom, the war of the running dogs, the Crush Malaysia campaign, the race riot, the infamous Operasi Lalang, political tsunami – some were defining moments, some a blot on the record. Some were credible threats, some an excuse to muffle dissent.
A defining moment must be an indelible event that will turn the country around to a better future. We do not see this promise on the horizon. We only see the dark shadows of warrior politicians. Yet again, the politicians – elected to preserve, defend, and uphold the rule of law – joined by the sons of the soil and right-wing extremists, are raising a war cry, and their enemies are their fellow citizens: “passengers”, “sweaty, unclean children”, downtrodden minorities, deprived students, political allies, church-goers; in short, all and sundry who do not enjoy special privileges. Yet again, the rabble-rousers are giving dark hints of igniting a bigger fire as if they are seeking the Final Solution. Yet again, one domineering ethnic group wants to stand tall on the bones of fallen citizens.
No one cares to stop and spare some thoughts on the consequences of another outbreak of violence. No one wants to sit down and listen to the voice of moderation and common sense. No one wants to take the highway to peace and reconciliation. All are blinded by the virulence of their loathing for their own people. All want to teach a lesson merely to drive home some dubious message. All seek to destroy the ideals of the founding fathers. With one shrill accord, the so-called master race and their respresentatives have issued a clarion call for action -- against their own citizens. But the choice Malaysia faces today is stark: Build the country together, or destroy the country together. Then again, in the fight to the finish, there will be no winners, no losers.
editoril: www.freemalaysiatoday.com
Tuesday, August 24, 2010
Tuesday, August 17, 2010
The White Rajah and his business empire
NEW When the wealth of Sarawak Chief Minister Taib Mahmud was exposed to public viewing, the reaction was one of utter disgust. How could a political animal earning RM20,000 a month amassed such a colossal fortune? Where did he get all the extras? Was his massive business empire built on legitimate foundation? Or was it all ill-gotten gains? Of course, where he gets his money and what he does with it is his private affair. But when a person holds a high public office, he is no longer in control of his personal domain. It becomes public property and thus subject to scrutiny. If a person has nothing to hide, he has nothing to fear. Only when he covers his misdeeds, is he open to censure and even trial.
The most disturbing aspect of the whole sordid affair is that Sarawak, the largest state in Malaysia, is still mired in poverty while the man controlling its destiny is fabulously rich. The Land of the Hornbills was once ruled by the White Rajahs whose paternalistic reign lasted for 100 years. In all those years, the indigenous people were protected against exploitation. Then came eventual independence in the larger Malaysian federation. And now comes another White Rajah who has been around for nearly 30 years. In that period, he grew powerful and became well-heeled. He ruled the state like as if it is his fiefdom. No one dared stepped on his toes, not even the federal masters, past or present.
But Taib is not living in the Stone Age. An intrepid news portal, The Sarawak Report, was all this while probing into his wealth. It followed his trail of affluence and discovered, to the horror of the public, the source of his minted money: he and his family members owned an “overseas business empire worth billions of ringgit”. When the pot of gold was unearthed, the White Rajah hit the roof and wanted the public to believe it is all lies. But the documented proof is solid and indisputable. It is pointless for him to claim innocence: the whole world knows his billionaire status. A public figure cannot run and hide in a hole and expect the storm to blow over. It won't.
The tempest is still raging. The White Rajah must explain to quell the growing anger. He must speak the truth or resign on moral grounds. But he chose to keep quiet. He gives the impression that he is in total control of the situation. In the absence of his side of the story, the allegations against him stand: he made his pile from land, forestry, and palm oil concessions. Most of the projects went to his family members and cronies. They all became rich while the indigenous population – Melanaus, Ibans, Bidayuhs, Penans – continues to wallow in misery. The White Rajah stays in a palatial mansion but the indigenous people have to fight to keep their ancestral lands. In many encounters, they lost out to the combined might of the police, army and timber merchants. Taib does not want to share his wealth with his people. He does not want the natives to block his “rape”of the virgin environment.
Sarawak is rich in natural resources. Taib knows it. The people know it. But what Taib did not want the people to know is his plundering of the state's wealth. For 30 long years he has been the master of all he surveys. During all those years, he could have used his power to enrich the people. Instead he enriched himself. He did have his dream. He told the people about his vision: he wanted to make Sarawak the richest state in Malaysia by 2030. Which means he wants to stay around for another 20 years. God forbid.
editorial WWW.FREEMALAYSIATODAY.COM
The most disturbing aspect of the whole sordid affair is that Sarawak, the largest state in Malaysia, is still mired in poverty while the man controlling its destiny is fabulously rich. The Land of the Hornbills was once ruled by the White Rajahs whose paternalistic reign lasted for 100 years. In all those years, the indigenous people were protected against exploitation. Then came eventual independence in the larger Malaysian federation. And now comes another White Rajah who has been around for nearly 30 years. In that period, he grew powerful and became well-heeled. He ruled the state like as if it is his fiefdom. No one dared stepped on his toes, not even the federal masters, past or present.
But Taib is not living in the Stone Age. An intrepid news portal, The Sarawak Report, was all this while probing into his wealth. It followed his trail of affluence and discovered, to the horror of the public, the source of his minted money: he and his family members owned an “overseas business empire worth billions of ringgit”. When the pot of gold was unearthed, the White Rajah hit the roof and wanted the public to believe it is all lies. But the documented proof is solid and indisputable. It is pointless for him to claim innocence: the whole world knows his billionaire status. A public figure cannot run and hide in a hole and expect the storm to blow over. It won't.
The tempest is still raging. The White Rajah must explain to quell the growing anger. He must speak the truth or resign on moral grounds. But he chose to keep quiet. He gives the impression that he is in total control of the situation. In the absence of his side of the story, the allegations against him stand: he made his pile from land, forestry, and palm oil concessions. Most of the projects went to his family members and cronies. They all became rich while the indigenous population – Melanaus, Ibans, Bidayuhs, Penans – continues to wallow in misery. The White Rajah stays in a palatial mansion but the indigenous people have to fight to keep their ancestral lands. In many encounters, they lost out to the combined might of the police, army and timber merchants. Taib does not want to share his wealth with his people. He does not want the natives to block his “rape”of the virgin environment.
Sarawak is rich in natural resources. Taib knows it. The people know it. But what Taib did not want the people to know is his plundering of the state's wealth. For 30 long years he has been the master of all he surveys. During all those years, he could have used his power to enrich the people. Instead he enriched himself. He did have his dream. He told the people about his vision: he wanted to make Sarawak the richest state in Malaysia by 2030. Which means he wants to stay around for another 20 years. God forbid.
editorial WWW.FREEMALAYSIATODAY.COM
Tuesday, August 10, 2010
Thursday, July 22, 2010
Price hikes can make a country sick
NEW At the stroke of midnight, a “thief” crept into the homes of all Malaysians while they were sound asleep. He did not intend to steal their material possessions. He did worse – he left a note on their breakfast table, which shook them up the next day. They read: “Sugar up! Petrol up! Diesel up! Natural gas up!” Unbeknown to them, the man who stays in Putrajaya was working overtime on this piece of bad news and had surreptitiously delivered the blow at a time when most people are in slumber land. But some got wind of his secret intention – they rushed to the petrol stations and joined the long queue to fill up their tanks.
Yes, the prime minister had hinted sometime ago that the people must be prepared for subsidy cuts and the consequent side-effects. Even one of his ministers had warned that the country would go bankrupt if the subsidy crutch is not removed. The leaders were softening us up before moving in for the kill. But the timing of their “attack” was heartless. With Hari Raya around the corner, they dropped the bombs and snuffed out the lights of joy.
Editorial -Free Malaysia Today- visit :www.freemalaysiatoday.com
We have no quarrel with the government's aim to save money from the subsidy cuts. The savings is huge – RM750 million a year. But the government has not been thrifty with its spending. Billions of ringgit had gone down the drain because of mismanagement and the greed for money. Even the RM750 million will disappear into the black hole in no time. Trimming down the subsidy fats is not the answer to a strong and healthy nation. The millions saved will not make us leaner simply because a spendthrift government, long in power and awashed with so many sins, cannot and will not change its bad ways.
When the New Economic Model was thrust onto the public stage, there was general consternation. The new-born baby was not even brought to parliament for a ritual of debate and confirmation. It came into the world bawling for attention but the citizens paid little heed to it. Likewise, there was no debate about the intended price hikes or consultation with the man in the street. Instead, the whole bundle was dumped on us with the cynical remark that a rise in the price of sugar will set you free from the clutches of diabetes. It is not a sweet reasoning; it is ludicrous and ill-thought.
In a democracy, nothing must be kept in the closet. All matters of national importance must be aired openly. Everyone has the right to know what is good for them. But the prime minister of Malaysia wants to operate deep down the bunker where plans are forged on the anvil of secrecy. It seems that there is an official price schedule kept closely to the premier's chest in which is laid out plans for additional increases in the price of sugar, cooking gas and other consumer products. Why isn't the prime minister telling us about it? Why keep mum when he knows full well that inflation rates will soar if he continues with another round of price hikes?
Malaysians are a mature lot. It insults their intelligence when spurious arguments are used to advance a national agenda. It angers them when steps are taken in a cloak-and-dagger manner. It riles them when leaders talked with a forked tongue as they mould the destiny of the country. Ordinary people who daily wage a battle to survive may not understand the complexities of economic management, but they do feel acutely the effects of ill-conceived plans. It is not rocket science to know that when prices go up, the country is in deep trouble. Then the prime minister cannot tell the people to eat bread because the price of a loaf is too high.
Editorial -FREE MALAYSIA TODAY-
Yes, the prime minister had hinted sometime ago that the people must be prepared for subsidy cuts and the consequent side-effects. Even one of his ministers had warned that the country would go bankrupt if the subsidy crutch is not removed. The leaders were softening us up before moving in for the kill. But the timing of their “attack” was heartless. With Hari Raya around the corner, they dropped the bombs and snuffed out the lights of joy.
Editorial -Free Malaysia Today- visit :www.freemalaysiatoday.com
We have no quarrel with the government's aim to save money from the subsidy cuts. The savings is huge – RM750 million a year. But the government has not been thrifty with its spending. Billions of ringgit had gone down the drain because of mismanagement and the greed for money. Even the RM750 million will disappear into the black hole in no time. Trimming down the subsidy fats is not the answer to a strong and healthy nation. The millions saved will not make us leaner simply because a spendthrift government, long in power and awashed with so many sins, cannot and will not change its bad ways.
When the New Economic Model was thrust onto the public stage, there was general consternation. The new-born baby was not even brought to parliament for a ritual of debate and confirmation. It came into the world bawling for attention but the citizens paid little heed to it. Likewise, there was no debate about the intended price hikes or consultation with the man in the street. Instead, the whole bundle was dumped on us with the cynical remark that a rise in the price of sugar will set you free from the clutches of diabetes. It is not a sweet reasoning; it is ludicrous and ill-thought.
In a democracy, nothing must be kept in the closet. All matters of national importance must be aired openly. Everyone has the right to know what is good for them. But the prime minister of Malaysia wants to operate deep down the bunker where plans are forged on the anvil of secrecy. It seems that there is an official price schedule kept closely to the premier's chest in which is laid out plans for additional increases in the price of sugar, cooking gas and other consumer products. Why isn't the prime minister telling us about it? Why keep mum when he knows full well that inflation rates will soar if he continues with another round of price hikes?
Malaysians are a mature lot. It insults their intelligence when spurious arguments are used to advance a national agenda. It angers them when steps are taken in a cloak-and-dagger manner. It riles them when leaders talked with a forked tongue as they mould the destiny of the country. Ordinary people who daily wage a battle to survive may not understand the complexities of economic management, but they do feel acutely the effects of ill-conceived plans. It is not rocket science to know that when prices go up, the country is in deep trouble. Then the prime minister cannot tell the people to eat bread because the price of a loaf is too high.
Editorial -FREE MALAYSIA TODAY-
Tuesday, July 13, 2010
அல்லாஹ் யாருக்கு சொந்தம்?
மலேசியா உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு ஒரு விசித்திரமான வழக்கு வந்தது. கிறிஸ்தவர்களும் "அல்லாஹ்" என்ற சொல்லை பாவிக்கலாமா? என்பதே அந்த வழக்கு. மலேசியாவில் முஸ்லிம் அல்லாத பிற மதத்தவர்கள் "அல்லாஹ்" என்ற சொல்லை பாவிக்க தடை இருந்தது. மலே கத்தோலிக்கர்களின் பத்திரிகையான "ஹெரால்ட்", அந்த தடையை மீறியிருந்தது. குறிப்பாக மலே மொழி பேசும் கிறிஸ்தவ சிறுபான்மையினரை பிரதிநிதித்துவப் படுத்திய அந்தப் பத்திரிகை நீதிமன்றுக்கு இழுக்கப்பட்டது. வாதங்களை விசாரித்த நீதிபதி, அல்லாஹ் என்ற வார்த்தையை கிறிஸ்தவர்களும் பயன்படுத்தலாம் என தீர்ப்பளித்தார். இஸ்லாமிய மத அடிப்படைவாதக் குழுக்கள், தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தன. "அல்லாஹ் முஸ்லிம்களுக்கே மட்டுமே சொந்தம்." என உரிமை கொண்டாடின. கோலாலம்பூர் நகரில் சில கிறிஸ்தவ தேவாலயங்கள் எரிக்கப்பட்டன. தேவாலயங்கள் மீதான வன்முறையை எதிர்ப்பதாக கூறிய மலேசிய பிரதமர், "அல்லாஹ் மீதான தடையை" ஆதரித்து பேசினார்.
அல்லாஹ் என்பது முஸ்லிம்களின் கடவுளை (மட்டும்) குறிக்கும் என்று தான், பிற மதத்தவர்கள் அப்பாவித்தனமாக நம்புகின்றார்கள். சில முஸ்லிம் பாமரர்களும், மத அடிப்படைவாதிகளும் அல்லாஹ் என்ற வார்த்தையை ஒரு முஸ்லிம் மட்டுமே உச்சரிக்க முடியும் என வாதிடுகின்றனர். இது ஒரு வகையில் "இறைவனைத் தவிர வேறெந்த இறைவனும் இல்லை" என்ற திருக் குர் ஆனின் அடிப்படைக்கு முரணானது. "இறைவன் ஒருவனே" எனில், அது உலகமாந்தர் அனைவருக்கும் பொதுவான இறைவனையே சுட்டி நிற்கும். அது போலத்தான், "அஸ்ஸலாமு அழைக்கும்" (உங்களுக்கு சமாதானம் உண்டாவதாக) என்ற அரபு சொற் தொடரையும் முஸ்லிம்கள் மட்டுமே கூற வேண்டும் என அடம் பிடிப்பவர்களைக் காணலாம்.
இஸ்லாமிய மதம் அரபு மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. திருக்குர்-ஆன் அரபு மொழியில் மட்டுமே கற்பிக்கப்படுகின்றது. (மொழிபெயர்ப்புகள் இருந்த போதிலும், இஸ்லாமிய மாணவர்கள் மூல மொழியிலான அரபிலேயே படிக்கின்றனர்.) இஸ்லாமியப் படையெடுப்புகள் ஈராக் வரையிலான மக்களை அரபு மொழி பேசுவோராக மாற்றின. இருப்பினும் ஈரானுக்கு அப்பால், அரபு மொழி மத அனுஷ்டானங்களுடன் மட்டும் நின்று விட்டது. சாதாரண மக்களின் பேச்சு மொழியாக மாறவில்லை. இருப்பினும் முஸ்லீமாக மக்கள், சில அரபுச் சொற்களை தமது பெயர்களிலும், அன்றாட பேச்சு வழக்கிலும் சேர்த்துக் கொண்டனர். அவ்வாறு தான், அல்லாஹ் என்ற அரபுச் சொல், முஸ்லிம்களின் கடவுளைக் குறிக்கும் என்ற தப்பபிப்பிராயம் தோன்றலாயிற்று.
தமிழர்கள் "கடவுள், இறைவன், ஆண்டவன்" என்று சொன்னார்கள். சமஸ்கிருதக்காரர்கள் "பகவான்" என்றார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் "God " என்றார்கள். பிரெஞ்சுக்காரர்கள் "Dieu " என்றார்கள். அவ்வாறே அரபு மொழி பேசுவோர் "அல்லாஹ்" என்றார்கள். அரபு மொழியில் "இலாஹ்" என்ற பெயர்ச் சொல்லுடன், அல் என்ற விகுதி சேர்ந்து அல்லாஹ் என்றானது. அது இஸ்லாம் மதம் தோன்றுவதற்கு முன்பிருந்தே பாவனையில் இருந்துள்ளது. அரேபியாவில் வாழ்ந்த மக்கள், வேறெந்த பெயரில் கடவுளை அழைத்திருப்பார்கள்? ஒரு வேளை அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்திருந்தால்?
சவூதி அரேபியாவில், ஜுபைல் நகருக்கு கிழக்கே உள்ள பாலைவனத்தில், உலகிலேயே மிகப் பழமையான கிறிஸ்தவ தேவாலயம் உள்ளது. அனேகமாக கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அரேபிய கிறிஸ்தவர்கள் வழிபட்ட ஸ்தலமாக இருக்கலாம். இன்று அந்த இடத்திற்கு எந்த ஆராய்ச்சியாளரும் செல்லாதபடி, சுற்றி வர வேலியிடப்பட்டுள்ளது. (சவூதி) அரேபிய மக்கள் ஒரு காலத்தில் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்த உண்மையை, இன்றைய ஆட்சியாளர்கள் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள். அவர்களைப் பொறுத்த வரை, அரேபிய மக்கள் பல தெய்வ வழிபாட்டில் இருந்து விலகி இஸ்லாமைத் தழுவியவர்கள். மெக்காவிலும், வேறு பல அரேபிய பிரதேசங்களிலும் பல தெய்வ வழிபாடு நிலவியது உண்மை தான். இருப்பினும் அயல் நாடுகளில் கிறிஸ்தவர்கள் வாழ்ந்ததற்கான சரித்திர சான்றுகள் உள்ளன. இன்றைய சிரியா, ஜோர்டான், யேமன், ஓமான் நாட்டு மக்களின் முன்னோர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தவர்கள்.
அந்த நாடுகளின் மக்கள் ஏதோ ஒரு வகை அரபு மொழியை பேசியவர்கள். அதை வட்டார வழக்கு மொழி எனலாம், அல்லது அரபு போலத் தோன்றும் இன்னொரு மொழி எனலாம். இறைதூதர் முகமது நபிகள் தலைமை தாங்கிய இஸ்லாமியப் படைகளின் வெற்றிக்கு அந்த மக்களின் ஒத்துழைப்பு கிடைத்தது. இதற்கு மொழி ஒற்றுமை ஒரு காரணியாக இருந்திருக்கலாம். அதுவே பின்னர் அந்தப் பிரதேச மக்கள் அனைவரும் இஸ்லாமியராக மாற ஊக்குவித்திருக்கலாம். ஒரு முக்கிய காரணம் மட்டும் இஸ்லாமியரின் வரலாற்று நூலில் பதியப் பட்டுள்ளது. முஸ்லிம்கள் அல்லாதோர் அதிக வரி செலுத்த வேண்டியிருந்தது. இந்த வரிச் சுமை காரணமாகவே பலர் இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவிக் கொண்டனர். அந்த வரி அறவிடும் முறை இன்றும் மலேசியாவில் பின்பற்றப் படுகின்றது. மலேசியாவில் கிறிஸ்தவர்களும், இந்துக்களும், பௌத்தர்களும் பிரத்தியேக வரி கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பிற மதத்தவர் கட்டும் வரியைக் கொண்டு, ஏழை மலே முஸ்லிம்களிற்கு சலுகை செய்து கொடுக்கப்படுகின்றது.
பண்டைக் கால அரபு இஸ்லாமியர்கள், கிறிஸ்தவர்கள் மீது அதிக வரி செலுத்திய போதிலும், அவர்களை கட்டாயமாக மதமாற்றம் செய்யவில்லை. கிறிஸ்தவர்கள் தமது மத வழிபாட்டை இடையூறின்றி தொடர முடிந்தது. அதனால் தான் இன்றைக்கும் ஈராக், லெபனான், எகிப்து ஆகிய நாடுகளில் கணிசமான அளவு கிறிஸ்தவர்கள் வாழ்கின்றனர். அந்த நாடுகளைச் சேர்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் அனைவருக்கும் அரபு தான் தாய்மொழி. அவர்கள் தாம் கடவுளாக வணங்கும் இயேசுவை எப்படி அழைப்பார்கள்? "அல்லாஹ்" என்றழைக்காமல் வேறு எப்படி அழைப்பது? இத்தாலிக்கு தெற்கே இருக்கும் சிறிய தீவு, மால்ட்டா. அந்த தேசத்து மக்கள் மால்ட்டீஸ் மொழி பேசும் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்கள். அவர்கள் தமது பாஷையில் கடவுளை "அல்லா" என்று அழைக்கிறார்கள்.அதற்கு காரணம், மால்ட்டா தேச மக்களின் மூதாதையர், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அரபு நாடுகளில் இருந்து வந்து குடியேறியவர்கள். மால்ட்டீஸ் மொழி கிட்டத்தட்ட அரபு மொழி போன்றிருக்கும்.
மலேசியாவில் இன்று அல்லாஹ் என்ற வார்த்தையை வைத்து எழுந்துள்ள சச்சரவு மொழி சார்ந்ததல்ல. அது இனப் பிரச்சினையின் இன்னொரு பரிமாணம். மலேசியாவில் 60 வீதமான மக்கள் மலே மொழி பேசுவோர். (முஸ்லிம்கள்) ஆட்சி அதிகாரம் அவர்கள் கைகளில் தான் உள்ளது. மீதி 40 வீதமான மக்கள், சீனர்கள், இந்தியர்கள், மற்றும் பழங்குடியினர். அவர்களில் பௌத்த, இந்து, கிறிஸ்தவ மதங்களை பின்பற்றுவோர் அதிகம். இந்த விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவம் மலேசிய அரசை கலங்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அரசுப் பணிகளில் இருந்து புறக்கணிக்கப்படும் சீனர்களும், இந்தியர்களும் தனியார் துறையில் கோலோச்சுகின்றனர். மலேசியா கடந்த காலங்களில் இந்தியர்களுக்கும், சீனர்களுக்கும் எதிரான கலவரங்களை கண்டுள்ளது. இப்போது கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான மதம் சார்ந்த கலவரம். என்ன விலை கொடுத்தேனும், மலேசிய அரசு இஸ்லாமிய-மலே பேரினவாதத்தை பாதுகாக்கத் துடிக்கின்றது. (பிரிட்டிஷ் காலத்தில்) வந்தேறுகுடிகளான சீனர்களையும், இந்தியர்களையும் ஒதுக்க நினைத்தாலும், கூடி வாழ வேண்டிய கசப்பான நிலைமை. பின்-காலனித்துவ மலேசியா அரசியல், தவிர்க்கவியலாது மதம், மொழி, இனம் சார்ந்த கலவையாகி விட்டது. இந்த அரசியல் சித்து விளையாட்டுக்குள் "அல்லாஹ்" படும் பாடு, பார்க்க சகிக்கவில்லை. பாவம், அவரை விட்டு விடுங்கள்.
Friday, July 9, 2010
மறக்க முடியுமா..?
உலக மேடையில் மனித ஜாதியில் உறவு நாடகங்கள் ...
நடந்த பிறகும் நம் நினைவில் தங்கிடும் இதய ஞாபங்கள் ,
இனிமையானவை என்ற போதும்
கொடுமையானவை என்ற போதும் ..
மறக்க முடியுமா..?
மறக்க முடியுமா..?
நடந்த பிறகும் நம் நினைவில் தங்கிடும் இதய ஞாபங்கள் ,
இனிமையானவை என்ற போதும்
கொடுமையானவை என்ற போதும் ..
மறக்க முடியுமா..?
மறக்க முடியுமா..?
Subscribe to:
Posts (Atom)
